Γιορτάσαμε την Ύψωση του Τίμιου και ζωοποιού Σταυρού.
Κι αυτό έχει κάτι βαθιά ανατρεπτικό. Γιατί εμείς συνήθως θέλουμε να κρύψουμε ό,τι μας πληγώνει, ό,τι μας διαψεύδει, ό,τι φανερώνει την αδυναμία μας.
Με το Χριστό η αδυναμία έπαψε να είναι ντροπή, ενοχή, φόβος, τέλος της ζωής.
Ο Χριστός δεν μας υποσχέθηκε μια ζωή χωρίς Σταυρό.
Μας αποκάλυψε όμως, ότι ακόμη κι εκείνο που δεν μπορούμε να αλλάξουμε, μπορούμε να το μεταμορφώσουμε σε δρόμο ζωής.
Γι’ αυτό ο Σταυρός λέγεται Ζωοποιός.
Όχι γιατί ο πόνος σώζει αλλά γιατί μπορεί να μεταπλαστεί σε ζωή.
Η αδυναμία, η δοκιμασία και ο πόνος μας εν Χριστώ δεν έχει πια τον τελευταίο λόγο.
Δεν υψώνουμε λοιπόν τον πόνο.
Υψώνουμε τη δυνατότητα του ανθρώπου να γίνει μεγαλύτερος από αυτό που του συνέβη.
Γιατί ο Σταυρός δεν είναι το τέλος του ανθρώπου.
Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος αποφασίζει αν θα πεθάνει από αυτό που έζησε ή αν θα αναστηθεί μέσα απ’ αυτό.
-π. Λίβυος
