Βόρεια Εύβοια
Νέος Πυργος
Τα γκρεμίζετε όλα…
Η Κτηματική Υπηρεσία Εύβοιας, υπαγόμενη στο Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, κινεί τη διαδικασία που μπορεί να οδηγήσει στην κατεδάφιση της εξέδρας του Νέου Πύργου, επικαλούμενη την επικινδυνότητά της.
Και εδώ γεννιέται το πραγματικό ερώτημα:
Πού ήσασταν όλα αυτά τα χρόνια;
Πού ήταν οι αρμόδιες υπηρεσίες όταν η εξέδρα μπορούσε να συντηρηθεί, να επισκευαστεί, να διασωθεί;
Γιατί η ευθύνη δεν αρχίζει τη μέρα που ένα έργο γίνεται επικίνδυνο. Η ευθύνη αρχίζει πολλά χρόνια πριν, όταν επιτρέπεις στην εγκατάλειψη να κάνει τη δουλειά της.
Και όταν η εγκατάλειψη ολοκληρώσει το έργο της, εμφανίζεστε με μια κορδέλα αποκλεισμού και μια απόφαση κατεδάφισης.
Αυτό δεν είναι φροντίδα.
Είναι η θεσμοθέτηση της αδιαφορίας.
Στην Ελλάδα έχουμε μάθει να αφήνουμε τα πάντα να ρημάζουν και ύστερα να λέμε ότι δεν σώζονται.
Έτσι χάνονται τα πέτρινα σχολεία.
Έτσι χάνονται τα νεοκλασικά.
Έτσι χάνονται οι πλατείες.
Έτσι χάνονται οι δημόσιοι χώροι.
Και τώρα χάνεται μια εξέδρα που για περισσότερα από εκατό χρόνια δεν ένωνε απλώς τη στεριά με τη θάλασσα.
Ένωνε τις γενιές.
Εκεί βούτηξαν οι παππούδες.
Εκεί βούτηξαν οι γονείς.
Εκεί βουτήξαμε εμείς.
Εκεί βουτούν σήμερα τα παιδιά μας.
Και κάποιοι αποφασίζουν πως αυτή η ιστορία μπορεί απλώς να τελειώσει.
Δεν γεννήθηκα στον Νέο Πύργο.
Είμαι «μαζέμα», όπως θα έλεγαν στην Ικαρία.
Όμως υπάρχουν τόποι που δεν χρειάζεται να σε γεννήσουν για να γίνουν δικοί σου.
Τους επιλέγει η καρδιά σου.
Από αυτή την εξέδρα έχω βουτήξει κι εγώ.
Από αυτή την εξέδρα έχει βουτήξει η κόρη μου και συνεχίζει να βουτά.
Και εύχομαι να με αξιώσει ο Θεός να δω μια μέρα και τα εγγόνια μου να κάνουν το ίδιο.
Γιατί δεν κληροδοτούμε στα παιδιά μας μόνο σπίτια και περιουσίες.
Τους κληροδοτούμε τόπους.
Μνήμες.
Σημεία αναφοράς.
Την αίσθηση ότι ανήκουν κάπου.
Και αναρωτιέμαι…
Τι θα βρουν τα παιδιά μας όταν μεγαλώσουν;
Έναν τόπο που επισκευάζει ό,τι αγαπά ή έναν τόπο που κατεδαφίζει ό,τι άφησε ο ίδιος να καταρρεύσει;
Δεν ζητάμε να αγνοηθεί η ασφάλεια.Ζητάμε να σταματήσει η λογική της εγκατάλειψης που μετατρέπει κάθε μνημείο της καθημερινής ζωής σε «πρόβλημα» και κάθε πρόβλημα σε μπουλντόζα.
Εύχομαι οι κάτοικοι του Νέου Πύργου να μη δεχθούν σιωπηλά αυτή την εξέλιξη.
Να διεκδικήσουν τη συντήρηση και την αποκατάσταση.
Γιατί ένας τόπος που δεν υπερασπίζεται τη μνήμη του, αργά ή γρήγορα θα χάσει και το μέλλον του.
Σουζάνα Παπαφάγου
