Βόρεια Εύβοια
Ενεργειακή «Φιλανθρωπία» στο Μαντούδι: Γιατί το τζάμπα ρεύμα μοιάζει με τυρί στη φάκα;
Τελευταία, ο Δήμος και η Περιφέρεια ανακάλυψαν το κοινωνικό τους πρόσωπο και αποφάσισαν να μας «σώσουν» από την ακρίβεια με μια νέα Ενεργειακή Κοινότητα. Πριν όμως αρχίσουμε τα χειροκροτήματα για το «δωρεάν» ρεύμα, ας δούμε μερικές «συμπτώσεις» που βγάζουν μάτι.
1. Η «Λεωφόρος» του ρεύματος είναι πιασμένη... από ποιους;
Φανταστείτε το δίκτυο της ΔΕΗ σαν μια λεωφόρο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, μέσω της Οδηγίας (ΕΕ) 2018/2001 (RED II), ορίζει ρητά ότι πρέπει να υπάρχει πρόσβαση στο δίκτυο χωρίς διακρίσεις. Αυτό σημαίνει ότι το κράτος απαγορεύεται να κάνει «τα στραβά μάτια» υπέρ των μεγάλων και οφείλει να διασφαλίζει πως ένας απλός πολίτης έχει το ίδιο δικαίωμα να μπει στη «λεωφόρο» με το "αυτοκινητάκι" του (πάνελ του), όσο και ένας μεγάλος όμιλος με τις νταλίκες του!
Στην Ελλάδα όμως, η λεωφόρος γέμισε με τις «νταλίκες» των μεγάλων ομίλων. Κι όταν εσείς ζητάτε να βάλετε ένα πάνελ στο σπίτι σας, σας λένε: «Συγγνώμη, δεν χωράτε, ο δρόμος είναι πιασμένος!».
• Η πραγματικότητα: Η ευρωπαϊκή οδηγία για την ισότιμη πρόσβαση των πολιτών στις ανανεώσιμες πηγές δεν τηρείται στην πράξη για τον μικρό παραγωγό, καθώς ο «ηλεκτρικός χώρος» δίνεται επιλεκτικά με υπουργικές αποφάσεις που ευνοούν τις "γεω-στρατηγικές" επενδύσεις των μεγάλων παικτών.
2. Ο πολίτης ως «Παραγωγός-Καταναλωτής»
Η ουσία της ενεργειακής κοινότητας, σύμφωνα με το ευρωπαϊκό πνεύμα, είναι ο ιδιοκαταναλωτής. Ο πολίτης δεν είναι απλώς ένας παθητικός πελάτης που περιμένει ελεημοσύνη, αλλά είναι ταυτόχρονα παραγωγός και καταναλωτής της ενέργειας που ο ίδιος παράγει στη στέγη του.
• Αυτό είναι το νόημα της αυτονόμησης: Να καταναλώνεις το δικό σου ρεύμα την ώρα που το παράγεις, μειώνοντας την εξάρτησή σου από τα ολιγοπώλια.
• Το ερώτημα: Γιατί ο Δήμος προτιμά να μας κάνει «πελάτες» ενός μεγάλου έργου που θα διαχειρίζονται εργολάβοι, αντί να πιέσει για την απελευθέρωση του δικτύου ώστε να γίνουμε εμείς οι «νοικοκύρηδες» του ρεύματός μας;
3. Η «σύμπτωση» της Εύβοιας
Είναι πραγματικά εντυπωσιακό πώς οι ίδιες περιοχές που έχουν ήδη «πνιγεί» από τις ανεμογεννήτριες, γίνονται τώρα το επίκεντρο της «κοινωνικής» ενέργειας.
• Είναι άραγε η ανάγκη για προστασία των φτωχών νοικοκυριών ή μήπως η ανάγκη να βρεθεί ένας τρόπος να καμφθούν οι αντιδράσεις για τη συνεχιζόμενη βιομηχανοποίηση της φύσης μας;
• Ποιος θα εισπράξει τα εκατομμύρια των επιδοτήσεων για την κατασκευή αυτών των έργων; Οι δημότες ή οι γνωστοί μεγάλοι παίκτες της αγοράς που έχουν ήδη πιάσει όλα τα πόστα στην περιοχή;
Συμπέρασμα με νόημα
Η πραγματική βοήθεια στον πολίτη δεν είναι να του τάζεις «δωρεάν ρεύμα» από το πάρκο ενός εργολάβου. Είναι να του επιτρέψεις να ασκήσει το νόμιμο ευρωπαϊκό του δικαίωμα στην ιδιοκατανάλωση, χωρίς να του κλείνεις την πόρτα του δικτύου μεροληπτώντας υπέρ των ισχυρών.
Όλα τα υπόλοιπα θυμίζουν τη λαϊκή παροιμία: «Όπου ακούς πολλά κεράσια, κράτα και μικρό καλάθι». Στη δική μας περίπτωση, το «κεράσι» είναι η δωρεάν ενέργεια, αλλά το τίμημα που μας ζητούν να πληρώσουμε είναι η γη μας, το περιβάλλον μας και ο ηλεκτρικός χώρος που μας ανήκει αλλά μας τον στερούν συνειδητά.
Michail Argyrokastritis
