Ο Ξενοφών ήταν ένας πλούσιος και ευγενής συγκλητικός στην Κωνσταντινούπολη. Μαζί με τη σύζυγό του, Μαρία, ζούσαν μια ζωή γεμάτη φιλανθρωπία και πίστη. Είχαν δύο γιους, τον Αρκάδιο και τον Ιωάννη, τους οποίους ανέθρεψαν με χριστιανικές αρχές και έστειλαν στη Βηρυτό για να σπουδάσουν νομικά.
Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού προς τη Βηρυτό, το πλοίο τους έπεσε σε τρομερή τρικυμία και βυθίστηκε. Τα δύο αδέλφια σώθηκαν ως εκ θαύματος, αλλά βγήκαν σε διαφορετικές ακτές. Ο καθένας πίστευε ότι ο άλλος είχε πνιγεί. Συγκλονισμένοι από τη διάσωσή τους και τη σφοδρότητα του γεγονότος, και οι δύο αποφάσισαν —ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλον— να γίνουν μοναχοί σε διαφορετικά μοναστήρια της Παλαιστίνης.
Πέρασε καιρός και ο Ξενοφών με τη Μαρία δεν είχαν νέα από τα παιδιά τους. Όταν έμαθαν για το ναυάγιο, θρήνησαν πικρά. Όμως, ο Ξενοφών δεν έχασε την ελπίδα του στον Θεό. Είδε μάλιστα ένα όνειρο που του έδωσε την ελπίδα ότι τα παιδιά του ζούσαν. Έτσι, το ζευγάρι ξεκίνησε ένα ταξίδι προσκυνήματος στους Αγίους Τόπους για να βρει τα ίχνη τους.
Στα Ιεροσόλυμα, με τη βοήθεια ενός προορατικού γέροντα μοναχού, έγινε το απίστευτο: τα δύο αδέλφια συναντήθηκαν τυχαία και αναγνωρίστηκαν! Λίγο αργότερα, στον ίδιο χώρο, βρέθηκαν και οι γονείς τους. Η στιγμή της συνάντησης, μετά από χρόνια θρήνου, ήταν γεμάτη δάκρυα χαράς και δοξολογία προς τον Θεό.
Αντί η οικογένεια να επιστρέψει στην άνετη ζωή της Κωνσταντινούπολης, η συνάντηση αυτή τους οδήγησε σε μια κοινή απόφαση: να αφιερωθούν όλοι στον μοναχισμό.
Ο Ξενοφών και τα παιδιά του, Αρκάδιος και Ιωάννης, μόνασαν στην έρημο.
Η Μαρία μόνασε σε γυναικείο μοναστήρι.
Και οι τέσσερις έφτασαν σε μεγάλα ύψη αγιότητας, κάνοντας θαύματα και διδάσκοντας με το παράδειγμά τους.
